دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد
داستان غم پنهاني من گوش كنيد
قصهي بي سر و ساماني من گوش كنيد
گفت وگوي من و حيراني من گوش كنيد
شرح اين آتش جان سوز نگفتن تا كي
سوختم سوختم اين راز نهفتن تا كي
روزگاري من و دل ساكن كويي بوديم
ساكن كوي بت عربده جويي بوديم
عقل و دين باخته، ديوانهي رويي بوديم
بستهي سلسلهي سلسله مويي بوديم
كس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود
يك گرفتار از اين جمله كه هستند نبود
نرگس غمزه زنش اينهمه بيمار نداشت
سنبل پرشكنش هيچ گرفتار نداشت
اينهمه مشتري و گرمي بازار نداشت
يوسفي بود ولي هيچ خريدار نداشت
اول آن كس كه خريدار شدش من بودم
باعث گرمي بازار شدش من بودم
عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او
داد رسوايي من شهرت زيبايي او
بس كه دادم همه جا شرح دلارايي او
شهر پرگشت ز غوغاي تماشايي او
اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد
كِي سر برگ من بي سر و سامان دارد
پيش او يار نو و يار كهن هر دو يكيست
حرمت مدعي و حرمت من هردو يكيست
قول زاغ و غزل مرغ چمن هر دو يكيست
نغمهي بلبل و غوغاي زغن هر دو يكيست
گر چه از خاطر وحشي هوس روي تو رفت
وز دلش آرزوي قامت دلجوي تو رفت
شد دلآزرده و آزرده دل از كوي تو رفت
با دل پر گله از ناخوشي خوي تو رفت
حاش لله كه وفاي تو فراموش كند
سخن مصلحتآميز كسان گوش كند
وحشي بافقي
عاطفه گفت:
on مارس 10, 2009 at 11:42 ق.ظ
این شعر عجیب زیباست. بارها آن را خوانده ام و هربار آتش شوقی در من برای دوباره خواندن.ممنون. ممنون